Κατηγορίες

Καλάθι  

Κανένα Προϊόν

Μεταφορικά 0,00 €
ΦΠΑ 0,00 €
Σύνολο 0,00 €

Συμπεριλαμβάνεται ΦΠΑ

Καλάθι Αγορά

ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ-ΗΛΕΚΤΡΟΛΥΤΕΣ Υπάρχουν 21 προϊόντα.

 ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ-ΗΛΕΚΤΡΟΛΥΤΕΣ
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από το βιβλίο μας "ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ & ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΦΑΡΜΑΚΟΔΙΕΓΕΡΣΗ, ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΑ" (σελ. 112)
........................................................ ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ
Το τρίτο κατ’ αλφαβητική σειρά βασικό θερμιδογόνο θρεπτικό συστατικό, που αποδίδει με την καύση του (γλυκόλυση) ενέργεια ίση περίπου με 4 χιλιοθερμίδες ανά γραμμάριο. Όπως αναφέραμε και πριν (σελ.47 και 71) διαδραματίζει το σημαντικότερο ίσως ρόλο ως προς το θέμα «ενέργεια», αφού είναι το κύριο καύσιμο του οργανισμού μας (μέσω της οργανικής δεξαμενής μας που είναι το μυϊκό και ηπατικό γλυκογόνο), για προσπάθειες με διάρκεια από τα 10-15΄΄δευτερόλεπτα και μετά, αρχικά με την αναερόβια γλυκόλυση και μετά περίπου από 2΄ λεπτά με όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή της αερόβιας. Ως βασικό τρόπο φόρτισης του γλυκογόνου μας αναφέραμε (σελ. 74 και 77) τη λεγόμενη υδατανθράκωση, τη σημαντική δηλαδή ενίσχυση 1-2 μέρες πριν από αγώνες με υδατάνθρακες, ακόμη και στο επίπεδο του 70% της συνολικής προσλαμβανόμενης ενέργειας.
Πολλοί –ές αθλητές ωστόσο για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, προτιμούν τη ρουτίνα ενός σχετικά σταθερού διαιτολογίου, περιέχοντας γύρω στο 60% υδατάνθρακες και ενισχύοντάς τους με υδατανθρακούχα συμπληρώματα, που τα βρίσκουν πλέον σε πάρα πολλές μορφές (έτοιμα ροφήματα, σκόνες που αναμειγνύουν με νερό ή χυμό, σοκολατούλες- bars, κέικς, ζελεδάκια, κ.λπ.).

Ισχυρισμοί: Ενέργεια τόσο στην άμεση μορφή της όσο και στο στάδιο της φόρτισης του μυϊκού και ηπατικού γλυκογόνου. Βασικότατο στοιχείο της μεταγωνιστικής αποκατάστασης, ενισχυτής της απορρόφησης και άλλων θρεπτικών συστατικών (πρωτεϊνών, αμινοξέων, λιπαρών οξέων, βιταμινών κ.λπ.). Επίσης παράγοντας αναβολισμού αλλά και πάχυνσης.
Αξιολόγηση από έρευνες: Είναι εξακριβωμένη και επαρκώς τεκμηριωμένη η μέγιστη σημασία των υδατανθράκων επαληθεύοντας τους θετικούς ισχυρισμούς. Στον ισχυρισμό της ενισχυμένης απορρόφησης των διάφορων θρεπτικών συστατικών, το οφείλει κυρίως στην αποθηκευτική ιδιότητα της ινσουλίνης που εκλύεται με την άνοδο της γλυκόζης στο αίμα, εκτός βέβαια αν υπάρχει πρόβλημα διαβήτη οπότε πρέπει να επέμβει ιατρός. Στο ότι οι υδατάνθρακες παχαίνουν, είναι εντελώς αστήριχτο. Απλά αν υπερβούμε το ενεργειακό ισοζύγιο θα αποθηκευτεί η περίσσεια ενέργεια με τη μορφή λίπους απ’ οπουδήποτε κι αν προέρχεται. Η υπερκατανάλωση απλών (π.χ. ζάχαρη) και επεξεργασμένων υδατανθράκων (πατάτες, άσπρο ψωμί, ζυμαρικά κ.λπ.) και η μειωμένη κατανάλωση φρούτων, λαχανικών και σιτηρών ολικής άλεσης ενεργοποιούν τον «παχυντικό μηχανισμό» του νευροπεπτίδιου Υ (ΝΡΥ).
Εμπειρικά πιστεύουμε ότι: Ενώ είναι πλήρως τεκμηριωμένη η θετική τους δράση (στις συνταγογραφούμενες πάντα δοσολογίες) και πολύ οικονομικότεροι σε σχέση με τις πρωτεΐνες, οι αθλητές-τριες δεν δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην κατανάλωσή τους. Αν προτιμούν τις φυσικές πηγές πρόσληψης είναι το καλύτερο. Αν όμως τους αποφεύγουν επίτηδες γιατί έχουν την εντύπωση ότι θα παχύνουν, τότε πιστεύουμε πως κάνουν λάθος.
Οι περισσότερο χρησιμοποιούμενοι από τους αθλητές-τριες είναι:
• Η δεξτρόζη που ουσιαστικά είναι γλυκόζη προερχόμενη συνήθως από σταφύλια. Είναι πάρα πολύ χρήσιμη για ροφήματα που καταναλώνονται κατά την αγωνιστική διάρκεια σε διάλυμα ½ λίτρου νερού (σε πολλές περιπτώσεις και με ηλεκτρολύτες) με περιεκτικότητα όμως όχι πάνω από 6% ανά αγωνιστική ώρα και καλύτερα διαιρούμενο σε 4 ίσες δόσεις ανά 15΄ λεπτά. Ακόμη πιο σημαντική (σε μύξη με ζάχαρη) είναι η συνεισφορά της αμέσως μετά την άθληση, αφού ο ρυθμός γλυκογονικής αποκατάστασης εκείνη τη χρονική περίοδο είναι σχεδόν διπλάσιος απ’ ότι σε 2 ώρες, αναζητώντας την ταχύτερη δυνατή πηγή υδατανθράκων που είναι ακριβώς αυτή που αναφέραμε, σε ποσότητα 1,5 γραμμάριο μίγμα δεξτρόζης-ζάχαρης ανά κιλό σωματικού βάρους.
• Η ζάχαρη (σουκρόζη ή σακχαρόζη) ο γνωστός μας δισακχαρίτης. Λόγω της γρήγορης γλυκαιμίας που παρατηρείται μετά από κατανάλωσή της, αποτελεί καλό τροφοδότη του γλυκογόνου μας κατά την διάρκεια της άθλησης, ωστόσο το διάλυμά της σε νερό δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το 5%. Αφενός γιατί μπορεί να προκαλέσει αφυδάτωση (ειδικά σε αυξημένες θερμοκρασίες), αφετέρου λόγω υπερέκκρισης ινσουλίνης τείνουμε σε υπογλυκαιμία, άρα σε ταχεία κατανάλωση του γλυκογόνου μας, φυσικά με αρνητικές συνέπειες στην αντοχή και στην αθλητική μας απόδοση. Ωστόσο αμέσως μετά την άθληση θεωρείται ιδανική, καθώς πέρα από την αυξημένη απορρόφηση που παρουσιάζει ο οργανισμός των αθλουμένων εκείνη τη χρονική περίοδο, έχουμε και ταχύτατη έκκριση ινσουλίνης προκειμένου να αποδεσμευθεί το αίμα απ’ τα υψηλά ποσά γλυκόζης, επιτυγχάνοντας τη διάνοιξη των εισόδων των κυτταρικών μεμβρανών με αποτέλεσμα τη ταχεία είσοδο των θρεπτικών συστατικών στα κύτταρα, άρα τη συντομότερη αποκατάσταση.
• Η μαλτοδεξτρίνη που είναι σύνθετος υδατάνθρακας με σχετικά χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, γιατί προέρχεται από υδρόλυση αμύλου και δεν επηρεάζει σημαντικά την έκκριση ινσουλίνης από το πάγκρεας. Συνεπώς μ’ αυτά τα χαρακτηριστικά τη θεωρούμε ως ιδανική για προαγωνιστικά γεύματα (2 ώρες πριν), ικανοποιητική για κοντά (½ ώρα πριν), κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά από άθληση, ενώ και πάλι εξιδανικεύεται για γεύματα 1-2 ώρες μετά από αγώνα ή προπόνηση.
• Η ριβόζη είναι μονοσακχαρίτης με 5 άτομα άνθρακα (πεντόζη), δομικό συστατικό του RNA (ριβονουκλεϊνικό οξύ), όπου στη D μορφή της περιέχεται σ’ όλα τα τρόφιμα. Μετέχει τόσο στην παραγωγή του ΑΤΡ (ενέργειας) όσο και στην ανασύσταση του γλυκογόνου. Συγκεκριμένα για την μετατροπή της διφωσφορικής αδενοσίνης (ADP) σε ΑΤΡ (τριφωσφορική αδενοσίνη) χρειάζεται μαγνήσιο και ριβόζη (βλ. σ. 11). Σε εξαντλητικές προπονήσεις είναι σημαντική η συνεισφορά της στην αποτροπή εξάντλησης της ΑΤΡ του μυοκαρδίου, που σε τέτοιες συνθήκες καθίσταται πιο ευάλωτο. Χρησιμοποιείται άλλωστε ευρέως και απ’ τους καρδιολόγους σε καρδιακές προσβολές. Είναι πολύ καλή για χρήση πριν την άθληση (περίπου μισή ώρα) και ως συνοδευτικός υδατάνθρακας για την κρεατίνη. Ως παρενέργεια υπάρχει κυρίως η πιθανή άνοδος του ουρικού οξέος.
• Η φρουκτόζη χρησιμοποιείται περισσότερο ως υποκατάστατο ζάχαρης παρά ως ενεργειακό διατροφικό συμπλήρωμα. Αν ωστόσο το προτιμήσετε από ένα φρέσκο χυμό ή το μέλι, η καλύτερη ώρα κατανάλωσής της είναι σχεδόν 1 ώρα προ άθλησης (διάλυμα μισού γραμ. φρουκτόζης ανά κιλό βάρους σε νερό), καθώς τροφοδοτεί το ήπαρ με γλυκόζη με σχετικά αργό αλλά ικανοποιητικό ρυθμό. Όχι όμως και κατά την διάρκεια της άσκησης, αφού σε μεγάλες εντάσεις μπορεί να προκαλέσει πεπτικές διαταραχές και φυσικά αδυναμία ταχείας τροφοδοσίας και κάλυψης του αναλωθέντος γλυκογόνου.


σελ. 132
• ......... Υπερ ή Ισο ή Υπο - τονικά ποτά
Επειδή αμέσως μετά από έντονη άθληση συνήθως το αίσθημα της δίψας μειώνεται αλλά ταυτόχρονα ο οργανισμός του αθλητή-τριας μπορεί να έχει απολέσει πάνω από 2,5 λίτρα υγρών μετά από 1 ώρα εκγύμνασης (ειδικά όταν υπάρχει πολλή υγρασία και αυξημένη θερμοκρασία), τα ποτά αυτά είναι σημαντικός αρωγός στο ζήτημα της ταχύτερης δυνατής αποκατάστασης, καθώς περιλαμβάνουν 3 βασικά συστατικά. Το νερό, τους υδατάνθρακες υψηλού γλυκαιμικού δείκτη και τους ηλεκτρολύτες, τα οποία και υφίστανται σημαντική μείωση στο σώμα μας και περισσότερο όταν ισχύουν οι καιρικές συνθήκες που αναφέραμε, λαμβάνοντας υπόψη πάντοτε και το ατομικό στοιχείο.
Ισχυρισμοί: Παρέχουν όλα τα συστατικά για την αποκατάσταση του οργανισμού, αυξάνουν τη δύναμη και την απόδοση, προλαμβάνουν την αφυδάτωση.
Αξιολόγηση από έρευνες: Επειδή οι ισχυρισμοί αναφέρονται σε γενικότητες που ισχύουν εν μέρει, οι ερευνητές κάνουν σαφή διαχωρισμό μεταξύ αυτών των ποτών ορίζοντάς τα ως εξής:
1. Ισοτονικό θεωρείται ένα ποτό όταν η ωσμωτική του πίεση προσομοιάζει (+ ή – 5%) με αυτήν των υγρών του σώματος (π.χ. αίμα=302 mOsmol ανά λίτρο).
2. Υποτονικό όταν η ωσμωτική του πίεση είναι μικρότερη και (καλύτερα να) προσομοιάζει με αυτήν του ιδρώτα μας (80 - 185 mOsmol ανά λίτρο).
3. Υπερτονικό όταν η ωσμωτική του πίεση είναι μεγαλύτερη από 320 mOsmol ανά λίτρο.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι του πόσιμου νερού κυμαίνεται από 50-80, του Isoton 305 και του Gatorade 400 mOsmol/L. Μόνο το απεσταγμένο νερό έχει 0. Η ωσμωτική πίεση εξαρτάται από τα στερεά (υδατάνθρακες, βιταμίνες, μεταλλικά ιχνοστοιχεία κ.λπ.) που είναι διαλυμένα σε απεσταγμένο νερό. Συνεπώς όταν διαλύουμε ισοτονικό σκεύασμα σκόνης, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη ότι το πόσιμο νερό έχει ήδη ωσμωτική πίεση 50-80 mOsmol/L, άρα ή θα το αραιώσουμε με περισσότερο νερό ή θα χρησιμοποιήσουμε λιγότερη σκόνη.
Εμπειρικά πιστεύουμε ότι: Τα υποτονικά ποτά ενδείκνυνται κυρίως για πριν και κατά τη διάρκεια της άθλησης, καθώς έχουν τη ταχύτερη απορρόφηση αντικαθιστώντας ταχύτερα τον (υποτονικό) ιδρώτα, ενώ τα ισοτονικά και τα υπερτονικά αμέσως μετά το τέλος της προσπάθειας αφού για να απορροφηθούν πρέπει να αραιωθούν πρώτα με υγρά μέσα στο πεπτικό, δημιουργώντας αίσθημα τυμπανισμού που είναι απαράδεκτο κατά τη διάρκεια της άθλησης. Μετά όμως είναι θετική η συνεισφορά τους, γιατί δεν μας ενδιαφέρει τόσο η γαστρική πληρότητα αλλά η ποιοτικότερη δυνατή αποκατάσταση υγρών, ηλεκτρολυτών και γλυκογόνου που επιτυγχάνεται άψογα με την υψηλή έκκριση ινσουλίνης, ως απόκριση του οργανισμού στην αυξημένη γλυκαιμία που προκαλείται κυρίως από τα υπερτονικά ποτά. Η συμμετοχή σε τουρνουά με συνεχείς αγώνες ενισχύει τη τήρηση των αναφερομένων.